Magik i złodziejka

Piętnastoletnia Mina, czyli Wilhelmina Holm, jest złodziejką. Kradnie na ulicach Helsinek w latach 90. XIX wieku (umiejscowienie akcji ma znaczenie – jest równoważne każdemu miastu europejskiemu w tamtych czasach, z wyraźnym podziałem klasowym) i mieszka w zrujnowanej drewutni, którą nazywa swoim domem. Ale Mina nie zawsze była kieszonkowcem. Jej ojciec był woźnicą, aż do swojej przedwczesnej śmierci. Mina dowiedziała się, że zginął w wypadku. Po jego śmierci matka Miny nie miała innego wyjścia, jak szukać pracy w fabryce, by związać koniec z końcem. Ciężka praca i śmierć męża zniszczyły jej ducha i słabe zdrowie i wkrótce dołączyła do męża, umierając i pozostawiając osieroconą Minę na ulicy. Mina niechętnie zaczęła kraść i okradała tylko tych, którzy byli bogaci i tego nie odczuwali i tylko po to, by się wyżywić. Pewnego dnia los się niespodziewanie odwrócił. Mina właśnie wybrała „odpowiednią” osobę, aby ja okraść. To młody mężczyzna, który przykuł jej wzrok, a raczej sposób, w jaki wsunął coś błyszczącego do kieszeni płaszcza. Mina kradnie i jak zawsze stara się, aby nikt jej nie wyśledził, gdy wraca do swojej chaty. Dlatego wprost nie może uwierzyć oczom, gdy w chwilę później młody dżentelmen staje w drzwiach i prosi o zwrot swojej własności. Mężczyzna, który przedstawia się jako Tom, zadziwia ją – nie grozi jej policją ani sierocińcem, ale zamiast tego oferuje jej pracę w swoim wielkim domu w centrum miasta. W pierwszej chwili Mina odrzuca tę propozycję, ponieważ wątpi w jego motywy, ale ostatecznie zgadza się przyjść i zobaczyć, co Tom oferuje, choćby po to, aby ukraść coś z jego domu. Mina nie może uwierzyć w swoje szczęście, gdy podąża za Tomem.

Niebo w kolorze siarki

W 1969 roku na wakacjach w Ramslandet niebo ma kolor siarki. To tam chłopiec z Helsinek poznaje Alexa i Stellę, dzieci z bogatej i wpływowej rodziny, zupełnie innej niż jego własna. Wkrótce z rodzeństwem zaczyna łączyć go coraz więcej – wspólne sekrety i rodzące się uczucia. Młodych bohaterów napędzają marzenia, a paraliżuje rozczarowanie. Przez następne dziesięciolecia miotają się przez kolejne krzywdy, rozstania i powroty.

Ulica dzieciństwa

Kopenhaga, lata 40. XX wieku. Nastoletnia Ester mieszka w ubogiej, robotniczej dzielnicy, gdzie normą są chłodne poranki, kupowanie przecenionego pieczywa i drobne kradzieże. Bohaterka zaprasza nas do tego świata i snuje opowieść o sobie: od lat szkolnych, poprzez pierwsze miłości, aż po dorosłość. Poznajemy jej obawy, marzenia i największe sekrety. Czy Ester uda się uciec z Vesterbro i wieść życie inne od tego, w którym się wychowała?

Autobiograficzna powieść o dojrzewaniu, byciu kobietą, przezwyciężaniu biedy i niełatwym podążaniu własną drogą.

Kepler62. Część 6. Tajemnica

Ilustracje: Pasi Pitkänen

Koniec historii dzieci z planety Kepler62?
Obóz ogarnęła panika. Ktoś ukradł całą broń oraz antidotum na wirusa.
Wszyscy winą obarczają dodatkowego pasażera… Kim on jest?

Dzieci już wiedzą, że zostały użyte jako środek do osiągnięcia zupełnie innego celu. Teraz muszą uciekać i walczyć o przetrwanie.
I gdy wydaje się, że nic już nie może ich uratować, pojawia się zaskakujący bohater wraz z armią.

Międzynarodowy bestseller. Krótkie teksty, przemyślane suspensy i świetne ilustracje sprawiają, że trudno się od książki oderwać. Szybka i ekscytująca lektura.

Ciąg dalszy nastąpi…

Człowiek, który znał mowę węży

Jedna z najgłośniejszych powieści estońskiego kandydata do Literackiej Nagrody Nobla Andrusa Kivirähka „Człowiek, który znał mowę węży” (tłum. Anna Michalczuk-Podlecki), przetłumaczona na ponad 20 języków świata. Akcja powieści dzieje się w średniowiecznej Estonii, w czasie ekspansji chrześcijaństwa a bohaterem powieści jest chłopiec Leemet, ostatni żyjący człowiek puszczy, który posługuje się starożytnym językiem węży. Umiejętność ta pozwala mu panować nad zwierzętami. 

Ten, który widzi

Nowa, niezależna odsłona wielkiej epickiej historii Diny i jej rodziny.
Jest rok 1890 i Dina Grønelv ma być pochowana; nie przeżyła tych poważnych
obrażeń, jakie kiedyś wywołała w Reinsnes. W zatłoczonym kościele jej
wnuczka Karna stoi przed zgromadzeniem, i opowiada o tym, co działo się w
umyśle Diny, zanim umarła; o dwóch mężczyznach, których zabiła. Po
przyznaniu się do grzechów babci, Karna milczy, i zamyka się na świat
zewnętrzny.
Ani jej ojciec, Benjamin, ani jej macocha Anna nie mogą do niej dotrzeć, a
kompletna cisza wkrótce pogrąża również ich związek. Zanim wybuchł pożar,
Anna odkryła, że ​​Benjamin nigdy nie zakończył relacji z kochanką z
dzieciństwa – Hanną i trudno było jej wybaczyć. Kiedy Karna próbuje
zamachnąć się nożem na własne życie, Anna podejmuje decyzję: zabierze Karnę
do swojego rodzinnego miasta Kopenhagi, do szpitala, gdzie leczone są osoby
chore psychicznie.
W ten sposób dystansuje się od Benjamina, a jednocześnie śledząc rozwój
kruchego umysłu Karny, ma czas pomyśleć o tym, kim jest Karna i jak jej
pomóc. Anna spotyka również lekarza zajmującego się Karną: Joakima.
„Ten, który widzi” jest zarówno niezależną powieścią dotyczącą poczucia winy,
pojednania i przebaczenia oraz kontynuacji potężnej historii o Dinie Grønelv i
jej potomkach. Historia opuszczonej kobiecej postaci Diny, od czasu publikacji
książki „Księga Diny” w 1989 roku, zafascynowała kilka pokoleń czytelników.
Podobnie jak w trylogii, akcja rozwija się w napięciu między naturą północno-
norweską a życiem miejskim w Kopenhadze.